Rezolucje

REZOLUCJA

Zjazdu Krajowego Polskiego Towarzystwa Mieszkaniowego w sprawie sytuacji spółdzielczości mieszkaniowej w Polsce

Polskie Towarzystwo Mieszkaniowe – stowarzyszenie skupiające ludzi i organizacje zaangażowane w obronę i rozwój polskiego mieszkalnictwa z narastającym niepokojem obserwuje, trwające już ponad 20 lat, zabiegi legislacyjne zmierzające do zmarginalizowania i unicestwienia spółdzielczości mieszkaniowej.

Spółdzielczość mieszkaniowa w Polsce istnieje od 1890 roku (w niektórych krajach Europy Zachodniej od ponad 150 lat). Tworząc warunki aktywizacji i współdziałania obywateli wygenerowała ona, oparty na stale aktualizowanych zasadach spółdzielczych, system samoorganizowania się obywateli na rzecz zaspokojenia jednej z najważniejszych potrzeb człowieka jaką jest mieszkanie.

Aktualnie w Polsce działa ponad 3,5tys. spółdzielni mieszkaniowych; zarządzają one 3,5mln mieszkań stanowiących ok. 26% całego zasobu mieszkaniowego Kraju.

Spółdzielcze osiedla i zespoły mieszkaniowe są sprawnie zarządzane; wyróżniają się starannym utrzymaniem budynków i terenów zielonych, placów zabaw dla dzieci, boisk; spółdzielnie są jedynym zarządcą, który prowadzi na rzecz mieszkańców działalność społeczno-kulturalną; działają w nich domy kultury, kluby osiedlowe, świetlice; organizowane są imprezy kulturalne, turystyczne i sportowe.

Według danych GUS za 2010 rok koszty utrzymania i eksploatacji spółdzielczych zasobów mieszkaniowych były niższe niż w zasobach komunalnych (gminnych) czy też zakładów pracy. Najistotniejszy, z punktu widzenia obywateli, wskaźnik określający wysokość opłat eksploatacyjnych w zł za m2 miesięcznie u poszczególnych zarządców kształtował się w 2010 roku następująco[1]:

- zasoby komunalne                                                        3,52
- zasoby spółdzielcze                                                      2,60
- zasoby Skarbu Państwa                                                          2,54
- zasoby zakładów pracy                                                           3,37
- zasoby TBS-ów                                                               8,10
- zasoby wspólnot mieszkaniowych (zaliczki)          2,12
- zasoby innych podmiotów                                         3,77

Spółdzielnie, realizując najbogatszy program remontów i modernizacji, gospodarują więc oszczędnie i efektywnie, są także sprawnym i tanim inwestorem.

Dobrze, a w wielu przypadkach wzorowo, układa się współpraca z władzami samorządowymi województw, powiatów, miast i gmin. Spółdzielnie z powodzeniem poszukują miejsca w gospodarce rynkowej.

Nie ma więc realnych przesłanek społecznych i gospodarczych uzasadniających polityczną ingerencję w podstawy systemowe ruchu spółdzielczego; ingerencję lekceważącą zasady Konstytucji RP, orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, zaprzeczającą normom przyzwoitej legislacji.

Dotychczasowe, wielokrotne „poprawianie” prawa spółdzielczego doprowadziło już do nieodwracalnych, utrudniających zarządzanie, zmian głównie w obszarze kształtowania praw własności. Inne, wprowadzone już i proponowane zmiany niszczą wypracowany przez lata system funkcjonowania samorządu spółdzielczego, zmierzają do powrotu administracyjnych zasad zarządzania, osłabiają stabilność finansową spółdzielni – wprowadzają warunki działania gorsze niż mają pozostałe podmioty gospodarcze. Swoistym curiosum jest propozycja wprowadzenia zasady przewidującej, iż po ustanowieniu odrębnej własności pierwszego lokalu w danej nieruchomości z mocy prawa o własności lokalu powstaje wspólnota mieszkaniowa.

Polskie Towarzystwo Mieszkaniowe nie traktuje spółdzielczości jako panaceum na wszystkie znane bolączki polskiego mieszkalnictwa. Uważamy, iż spółdzielczość jest częścią systemu społecznego budownictwa mieszkaniowego; częścią istotną, choć nie jedyną. Forma spółdzielcza, obok innych form zaspokajania potrzeb mieszkaniowych (budownictwo czynszowe, komunalne, TBS-y itp.), powinna być trwałym elementem życia społeczno-gospodarczego. Niedopuszczalne społecznie, gospodarczo szkodliwe jest dążenie do likwidacji bądź zasadniczego ograniczenia działalności spółdzielni; destrukcja efektywnie funkcjonujących organizmów.

Żądamy zahamowania  niekorzystnych dla spółdzielni zmian w prawie, odejście od ingerencji w spółdzielcze zasady działania, pozostawienie szczegółowych rozwiązań do regulacji w statutach spółdzielni; wreszcie, co jest niezwykle istotne, uwzględnienie w pracach legislacyjnych opinii środowisk spółdzielczych.

 

Sekretarz Zjazdu                                                        Przewodniczący Zjazdu

Zbigniew Gotfalski                                                     Jacek Kopik-Nagłowski

 

 

Warszawa, 7 listopada 2012 roku



[1] Gospodarka Mieszkaniowa w 2011, GUS

 

 

REZOLUCJA

Zjazdu Krajowego

Polskiego Towarzystwa Mieszkaniowego

w sprawie polityki mieszkaniowej państwa

 

 

Polskie Towarzystwo Mieszkaniowe jest stowarzyszeniem osób i wspierających jego działalność podmiotów prawnych, które łączy wspólna wizja mieszkalnictwa. Chcemy kreowania tej niezwykle ważnej dla społeczeństwa i państwa sfery życia w sposób, który pozwoli na zaspakajanie potrzeb mieszkaniowych obywateli naszego kraju. Chcemy polityki mieszkaniowej sprzyjającej rozwojowi osobistemu, rozwojowi rodziny i zrównoważonemu rozwojowi społeczno – gospodarczemu.

 

Od 2011 roku jedynym dokumentem określającym kierunki tej polityki są przyjęte przez Sejm RP rządowe „Główne problemy, cele i kierunki programu wspierania rozwoju budownictwa mieszkaniowego do 2020 roku”. Nie jest to program na miarę potrzeb i wyzwań społecznych i gospodarczych stojących przed Polską w najbliższych latach. Nie przedstawia on wizji polityki mieszkaniowej odpowiadającej wyzwaniom demograficznym i potrzebom rosnącej mobilności społecznej. Nie uwzględnia rzeczywistych podziałów społecznych, zróżnicowania poziomów zamożności i różnic regionalnych. Nie wpisuje się także w jakąkolwiek wizję polityki pro-rodzinnej państwa. Nie odnosi się w sposób wystarczający do rzeczywistości gospodarczej Polski, realiów inwestycyjnych i potrzeb mieszkalnictwa w zakresie polityki finansowej. Ignoruje przyczyny nikłego zaangażowania samorządów w realizację polityki mieszkaniowej. Jest to w rzeczywistości program niezaangażowania państwa w sferę mieszkaniową.

 

Polskie Towarzystwo Mieszkaniowe jako organizacja łącząca swych członków ponad podziałami politycznymi zwraca się do Prezydenta RP, Rządu i Parlamentu oraz wszystkich zainteresowanych podmiotów i środowisk o wznowienie debaty na temat założeń polityki mieszkaniowej państwa do 2020 roku.

 

PTM zauważa nowe inicjatywy rządowe w obszarze mieszkalnictwa, lecz podkreśla, że nie mają one charakteru kompleksowego i nie świadczą o spójności działań w tym zakresie. Jesteśmy przekonani, że niezbędna jest szeroka debata społeczna prowadząca do precyzyjnego zdefiniowania celów polityki mieszkaniowej, skali potrzeb i możliwości zaangażowania państwa i samorządów w jej realizację. Debata taka powinna prowadzić do przyjęcia przez Rząd i Parlament nowych założeń polityki mieszkaniowej państwa uwzględniających sytuację demograficzną, potrzeby gospodarcze, potrzeby różnych grup społecznych i segmentację mieszkalnictwa. Polskie państwo musi mieć spójną wizję takiej polityki. Zaangażowanie państwa nie może sprowadzać się do fragmentarycznych interwencji w postaci pojedynczych projektów wsparcia finansowego inwestycji mieszkaniowych, nawet jeśli te projekty są udane i potrzebne. Polityka mieszkaniowa państwa musi być spójną wizją działań w tym obszarze, przy założeniu, że państwo jest stroną aktywną i wspierającą.

 

Polskie Towarzystwo Mieszkaniowe apelując o podjęcie debaty na temat polityki mieszkaniowej państwa wnosi do niej dokument zaprezentowany w trakcie XXI Konferencji Spalskiej w październiku 2011 roku pt.: „Założenia Polityki Mieszkaniowej Państwa”.

 

 

 

Sekretarz Zjazdu                                                                    Przewodniczący Zjazdu

 

Zbigniew Gotfalski                                                                  Jacek  Kopik-Nagłowski

 

 

 

 

Warszawa 7 listopada 2012 roku.